در حالی که ژاپن ساخت سالنهای ورزشهای سنتی را یک وظیفه قانونی برای شهرداریها تعریف کرده و به آن به چشم سرمایهگذاری فرهنگی نگاه میکند، در صدرا بودجه ساخت زورخانه از ردیف بودجه شهری حذف شده و باستانیکاران برای داشتن یک مکان اختصاصی، چشمانتظار خیرین هستند.
تفاوت نگاه به ورزشهای سنتی در کشورهای مختلف، میتواند تصویری روشن از اولویتهای فرهنگی و مدیریتی یک جامعه ارائه دهد. در ژاپن، ساخت و تجهیز سالنهای ورزشهای باستانی مانند بودوکان، یک وظیفه قانونی برای شهرداریها محسوب میشود، اما در صدرا، زورخانه به عنوان نماد فرهنگ پهلوانی و ورزش باستانی ایران، همچنان در فهرست اولویتهای مدیریت شهری جایگاهی ندارد.
ساخت و ساز؛ وظیفه یا انتخاب؟
در ژاپن، ساخت بودوکان یک اختیار دلبخواهی برای شهرداریها نیست، بلکه یک الزام قانونی و غیرقابلانکار در مدیریت شهری به شمار میرود. این سالنها به عنوان بخشی از زیرساختهای فرهنگی و ورزشی شهرها، با بودجههای عمومی ساخته میشوند و در اختیار شهروندان قرار میگیرند.
اما در صدرا، وضعیت متفاوت است. بودجه ساخت یک گود ساده زورخانه که نماد تاریخ و معماری ایرانی است، به راحتی از ردیف بودجه شهری حذف میشود. باستانیکاران صدرا برای داشتن یک مکان اختصاصی، نیازمند و چشمانتظار خیرین هستند، در حالی که این امر باید بخشی از وظایف مدیریت شهری باشد.
تجهیزات و مربی؛ سرمایهگذاری یا بار مالی؟
در ژاپن، شهرداریها تجهیزات گرانقیمت ورزشهای سنتی مانند زرههای کِندو را با بودجههای کلان تامین میکنند و مربیان ورزش سنتی را به استخدام رسمی درمیآورند. این اقدامات نشاندهنده نگاه بلندمدت و سرمایهگذاری فرهنگی است.
اما در صدرا، واقعیت تلخ و تاملبرانگیز است. باستانیکاران نه تنها از داشتن یک مکان اختصاصی محروماند، بلکه بار مالی خرید ابتداییترین ادوات مانند میل و کباده نیز بر دوش خودشان افتاده است. این وضعیت نشان میدهد که ورزش باستانی در صدرا به عنوان یک هزینه دیده میشود، نه یک سرمایهگذاری.
نگاه فرهنگی؛ هویت ملی یا هزینه اضافی؟
ژاپن ورزش سنتی خود را به عنوان هویت ملی و جاذبه گردشگری با بازگشت سرمایه بالا به دنیا معرفی میکند. این کشور درک کرده است که اگر امروز برای فرهنگ هزینه نکند، فردا باید دهها برابر آن را خرج آسیبهای اجتماعی کند.
در صدرا، صدای ضرب مرشد و فضای زورخانه میتواند مهمترین سرمایهگذاری برای حفظ هویت فرهنگی شهر باشد. زورخانه نه تنها یک مکان ورزشی است، بلکه نمادی از فرهنگ پهلوانی، اخلاق و ارزشهای اصیل ایرانی است که میتواند نقش مهمی در تقویت هویت جمعی و کاهش آسیبهای اجتماعی ایفا کند.
سوال اساسی؛ آیا میتوانیم فرهنگ پهلوانی را زنده نگه داریم؟
جمعی از فعالان فرهنگی و ورزشی صدرا این سوال را مطرح میکنند که آیا ما هم میتوانیم فرهنگ پهلوانی را همانند فرهنگ ساموراییها در ژاپن زنده نگه داریم؟ پاسخ به این سوال، در گرو تغییر نگاه مدیریت شهری به ورزش باستانی است.
تفاوت در جیب شهرداریها نیست، بلکه در درک این حقیقت است که فرهنگ یک هزینه نیست، بلکه سرمایهای است که بازگشت آن در قالب هویت، انسجام اجتماعی و سلامت روانی شهروندان ظاهر میشود.
شهروندان صدرا انتظار دارند که مدیریت شهری به جای حذف بودجه زورخانه، به این فضای فرهنگی به عنوان یک اولویت نگاه کند و ساخت و تجهیز آن را در دستور کار قرار دهد. زورخانه صدرا نباید منتظر خیرین بماند، بلکه باید بخشی از وظایف مدیریت شهری باشد.
